TCK Madde 49 Süreli Hapis Cezası

Yargıtay 4. Ceza Dairesi, E. 2019/961 K. 2019/5999 T. 03.04.2019 4. Ceza Dairesi         2019/961 E.  ,  2019/5999 K.

Esas:2019/961

Karar:2019/5999

Karar Tarihi:03.04.2019

Suç: Tehdit

Tehdit suçundan sanık …’in, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun 106/1-1. cümle ve 62/1. maddeleri gereğince 2 ay 15 gün hapis cezası ile cezalandırılmasına dair Sivas 6. Asliye Ceza Mahkemesinin 26/09/2018 tarihli ve 2018/205 esas, 2018/69 sayılı kararının, Yüksek Adalet Bakanlığı Ceza İşleri Genel Müdürlüğü’nün 21/01/2019 gün ve 94660652-105-58-17343-2018-Kyb sayılı istemleri ve Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 29/01/2019 gün ve 2019/8240 sayılı bozma düşüncesini içeren ihbarnamesiyle Daireye gönderilmiş olduğu görülmekle, dosya incelendi:

Kanun yararına bozma isteyen ihbarnamede;

 Dosya kapsamına göre, sanık hakkında tehdit suçundan dolayı 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun 106/1-1. cümle ve 62/1. maddeleri gereğince 2 ay 15 gün hapis cezasına hükmedilmiş ise de; 5237 sayılı Kanun’un “106/1-1. cümlesinde “Bir başkasını, kendisinin veya yakınının hayatına, vücut veya cinsel dokunulmazlığına yönelik bir saldırı gerçekleştireceğinden bahisle tehdit eden kişi, altı aydan iki yıla kadar hapis cezası ile cezalandırılır.” şeklindeki düzenleme ile temel hapis cezasının 6 ay olarak belirlendiği, bu nedenle 5237 sayılı Kanun’un 49/1. maddesine göre temel cezanın 6 ay hapis cezası olarak öngörülmesi ve indirim işleminin bu ceza üzerinden yapılması gerektiği gözetilmeksizin, yazılı şekilde karar verilmesinde isabet görülmediğinden, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 309. maddesi uyarınca anılan kararın bozulması lüzumu kanun yararına bozma talebine dayanılarak ihbar olunduğu anlaşılmıştır.

TÜRK MİLLETİ ADINA

I-Olay:

Tehdit suçundan sanık …’in, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun 106/1-1. cümle ve 62/1. maddeleri gereğince 2 ay 15 gün hapis cezası ile cezalandırılmasına dair Sivas 6. Asliye Ceza Mahkemesinin 26/09/2018 tarihli ve 2018/205 esas, 2018/69 sayılı kararının, sanık hakkında tehdit suçundan dolayı 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun 106/1-1. cümle ve 62/1. maddeleri gereğince 2 ay 15 gün hapis cezasına hükmedilmiş ise de; 5237 sayılı Kanun’un “106/1-1. cümlesinde “Bir başkasını, kendisinin veya yakınının hayatına, vücut veya cinsel dokunulmazlığına yönelik bir saldırı gerçekleştireceğinden bahisle tehdit eden kişi, altı aydan iki yıla kadar hapis cezası ile cezalandırılır.” şeklindeki düzenleme ile temel hapis cezasının 6 ay olarak belirlendiği, bu nedenle 5237 sayılı Kanun’un 49/1. maddesine göre temel cezanın 6 ay hapis cezası olarak öngörülmesi ve indirim işleminin bu ceza üzerinden yapılması gerektiği gözetilmeksizin, yazılı şekilde karar verilmesinde isabet görülmediği gerekçesiyle kanun yararına bozmaya konu edildiği anlaşılmıştır.

II- Kanun Yararına Bozma İstemine İlişkin Uyuşmazlığın Kapsamı:

Sanığa yükletilen TCK’nın 106. maddesinin 1. fıkrasının 1. cümlesi kapsamındaki tehdit suçu yönünden, anılan maddede cezanın alt sınırının 6 ay hapis cezası olarak belirlenmesine karşın, hükümde temel cezanın 3 ay hapis cezası olarak tayininde isabet bulunup bulunmadığının belirlenmesine ilişkindir.

III- Hukuksal Değerlendirme:

5237 sayılı TCK’nın 106. maddesinin birinci fıkrasının birinci cümlesi; “Bir başkasını, kendisinin veya yakınının hayatına, vücut veya cinsel dokunulmazlığına yönelik bir saldırı gerçekleştireceğinden bahisle tehdit eden kişi, altı aydan iki yıla kadar hapis cezası ile cezalandırılır.” şeklindedir.

TCK’nın süreli hapis cezası başlıklı 49. maddesinde süreli hapis cezasının, kanunda aksi belirtilmeyen hallerde bir aydan az, yirmi yıldan fazla olamayacağı ve hükmedilen bir yıl veya daha az süreli hapis cezasının, kısa süreli hapis cezası olduğu belirtilmiştir.

Yine anılan Kanunun 61. maddesinin birinci fıkrasında, hakimin, somut olayda; suçun işleniş biçimini, suçun işlenmesinde kullanılan araçları, suçun işlendiği zaman ve yeri, suçun konusunun önem ve değerini, meydana gelen zarar veya tehlikenin ağırlığını, failin kast veya taksire dayalı kusurunun ağırlığını, failin güttüğü amaç ve saikini göz önünde bulundurarak, işlenen suçun kanuni tanımında öngörülen cezanın alt ve üst sınırı arasında temel cezayı belirleyeceği düzenlenmiştir.

İncelenen dosyada;

Sanık … hakkında tehdit ve hakaret suçlarından TCK’nın 106/1-1. cümle ve 125/1. maddeleri uyarınca yargılanıp cezalandırılması talebiyle kamu davasının açıldığı, tarafların uzlaşamadıkları, yargılama neticesinde Sivas 6. Asliye Ceza Mahkemesinin 26/09/2018 tarihli ve 2018/205 esas, 2018/69 sayılı kararıyla sanığın ölümle tehditte bulunduğu ve hakaret ettiği kabul edilerek TCK’nın 106/1-1. cümle, 62/1, 125/1 ve 62/1. maddeleri gereğince iki kez 2 ay 15 gün hapis cezası ile cezalandırılmasına, hapis cezalarının anılan Kanunun 51. maddesi uyarınca ertelenmesine ve 1 yıl denetim süresi belirlenmesine karar verildiği, hükümlerin kanun yoluna konu edilmeksizin kesinleştiği,

 Tehdit suçundan hüküm kurulurken sanığın, TCK’nın 106/1-1. cümlesi uyarınca taktiren 3 ay hapis cezasıyla cezalandırılmasına karar verildiği,

Anlaşılmıştır.

Dosya kapsamı, kanun yararına bozma istemi ve tüm bu açıklamalar birlikte değerlendirildiğinde;

TCK’nın 106. maddesinin birinci fıkrasının birinci cümlesinde, sanığın altı aydan iki yıla kadar hapis cezası ile cezalandırılacağının belirtilmesi, sanık … hakkında anılan madde uyarınca temel cezanın yasaya aykırı şekilde 3 ay hapis cezası olarak belirlenmesi karşısında, sanığın TCK’nın 106/1-1. cümle ve 62/1. maddeleri gereğince 2 ay 15 gün hapis cezası ile cezalandırılmasına dair Sivas 6. Asliye Ceza Mahkemesinin 26/09/2018 tarihli ve 2018/205 esas, 2018/69 sayılı kararında isabet bulunmamaktadır.

IV- Sonuç ve Karar:

Yukarıda açıklanan nedenlerle;

1)Kanun yararına bozma istemine ilişkin Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığınca düzenlenen ihbarnamede yer alan bozma nedeni yerinde görüldüğünden, tehdit suçundan kurulan, Sivas 6. Asliye Ceza Mahkemesinin 26/09/2018 tarihli ve 2018/205 esas, 2018/69 sayılı kesinleşen kararının, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanununun 309. maddesi uyarınca BOZULMASINA,

2)Hüküm fıkralarında yer alan “3” ve “2 ay 15 gün” ibarelerinin sırasıyla “6” ve “5 ay” biçiminde değiştirilmesi şeklinde hükmün DÜZELTİLMESİNE,

3)Hatalı cezanın belirlendiği hükmün, sanık aleyhine kanun yoluna konu edilmeksizin kesinleşmesi nedeniyle bozma kararı sanık aleyhine sonuç doğuramayacağından, infazda, bozulan hükümdeki “2 AY 15 GÜN HAPİS CEZASI”nın nazara alınmasına,

4)Bozulan kararda yer alan diğer hususların olduğu gibi bırakılmasına,

03/04/2019 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.

Yargıtay 7. Ceza Dairesi, E. 2021/31937 K. 2022/1467 T. 26.01.2022 7. Ceza Dairesi         2021/31937 E.  ,  2022/1467 K.

Esas:2021/31937

Karar:2022/1467

Karar Tarihi:26.01.2022

Suç: Orman Kanununa Muhalefet

6831 sayılı Orman Kanunu’na muhalefet suçundan sanık …’in, anılan Kanun’un 76-d maddesi delaletiyle anılan Kanun’un 110/2, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun 62, 50/1-a ve 52. maddeleri gereğince 7.600,00 Türk lirası ve 500,00 Türk lirası adli para cezaları ile cezalandırılmasına dair … Asliye Ceza Mahkemesinin 11/03/2021 tarihli ve 2020/511 esas, 2021/156 sayılı kararı aleyhine Yüksek Adalet Bakanlığından verilen 26.10.2021 tarihli kanun yararına bozma istemini içeren dava dosyası Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 24.11.2021 tarihli ve KYB. 2021-133074 sayılı ihbarnamesi ile daireye verilmekle okundu.

Mezkür ihbarnamede;

Dosya kapsamına göre, 5237 Kanun’un “Kısa Süreli Hapis Cezasına Seçenek Yaptırımlar” başlıklı 50. maddesinin 1. fıkrasında yer alan, “Kısa süreli hapis cezası, suçlunun kişiliğine, sosyal ve ekonomik durumuna, yargılama sürecinde duyduğu pişmanlığa ve suçun işlenmesindeki özelliklere göre; a) Adlî para cezasına….çevrilebilir” şeklindeki ve anılan Kanun’un “Süreli Hapis Cezası” başlıklı 49. maddesinin 2. fıkrasında yer alan, “Hükmedilen bir yıl veya daha az süreli hapis cezası, kısa süreli hapis cezasıdır.” şeklindeki düzenlemeler nazara alındığında, sanık hakkında anılan mevzuat uyarınca verilen ve kısa süreli olmayan 1 yıl 15 gün hapis cezasının, seçenek yaptırım olarak adlî para cezasına çevrilmesinde isabet görülmemiş ve 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanununun 309. maddesi uyarınca anılan kararın bozulması lüzumu kanun yararına bozmaya atfen ihbar olunmuş bulunmakla Türk Milleti adına gereği görüşülüp düşünüldü;

5237 sayılı TCK’nun “Kısa süreli hapis cezasına seçenek yaptırımlar” başlıklı 50. maddesi; “(1) Kısa süreli hapis cezası, suçlunun kişiliğine, sosyal ve ekonomik durumuna, yargılama sürecinde duyduğu pişmanlığa ve suçun işlenmesindeki özelliklere göre;

a)Adli para cezasına,

b)Mağdurun veya kamunun uğradığı zararın aynen iade, suçtan önceki hale getirme veya tazmin suretiyle, tamamen giderilmesine,

c)En az iki yıl süreyle, bir meslek veya sanat edinmeyi sağlamak amacıyla, gerektiğinde barınma imkanı da bulunan bir eğitim kurumuna devam etmeye,

d)Mahkum olunan cezanın yarısından bir katına kadar süreyle, belirli yerlere gitmekten veya belirli etkinlikleri yapmaktan yasaklanmaya,

e)Sağladığı hak ve yetkiler kötüye kullanılmak suretiyle veya gerektirdiği dikkat ve özen yükümlülüğüne aykırı davranılarak suç işlenmiş olması durumunda; mahkum olunan cezanın yarısından bir katına kadar süreyle, ilgili ehliyet ve ruhsat belgelerinin geri alınmasına, belli bir meslek ve sanatı yapmaktan yasaklanmaya,

f)Mahkum olunan cezanın yarısından bir katına kadar süreyle ve gönüllü olmak koşuluyla kamuya yararlı bir işte çalıştırılmaya,

Çevrilebilir.

İncelenen somut olayda; 6831 sayılı Kanuna aykırılık suçundan sanık … hakkında 6831 sayılı Kanunun 110/2 ve 5237 sayılı TCK’nun 62/1. maddeleri uyarınca hükmolunan 1 yıl 15 gün hapis cezasının anılan Kanunun 49/2. maddesi gereğince uzun süreli hapis cezası olduğu gözetilmeden aynı Kanunun 50. maddesi gereğince seçenek yaptırıma çevrilmeyeceğinin gözetilmediği anlaşılmakla;

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı’nın kanun yararına bozma istemine dayanan ihbarname içeriğindeki hususlar yerinde görüldüğünden … Asliye Ceza Mahkemesi’nin 11/03/2021 tarih, 2020/511 Esas, 2021/156 Karar sayılı kararının 5271 sayılı CMK’nun 309/4-c maddesi uyarınca aleyhe sonuç doğurmamak üzere BOZULMASINA, 26.01.2022 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.